Już jutro odbędzie się druga część wydarzenia „Wiosna Życia”. Z tej okazji prezentujemy krótkie wywiady z prelegentkami, których będzie można wysłuchać w sobotę 16 czerwca.

 

Agnieszka Łaniewska, psychodietetyk, poradnia SUNKINS

Dzieci w wieku wczesnoszkolnym często mają całą listę potraw, których nie jedzą i nie lubią. Jakie są Pani sposoby na „przemycenie” zdrowych dań do jadłospisu małego niejadka?
Często nielubienie pewnych produktów przez dziecko wynika z rzadkiej ekspozycji na ten produkt. Opiekunowie po pierwszej próbie i reakcji  pociechy w stylu  "nie smakuje mi, nie będę tego jadł/jadła" często rezygnują z dalszych podejść do wprowadzania składnika. Kluczowym jest wielokrotne pojawianie się danego produktu, w różnej formie.

Jak zatem uatrakcyjnić posiłki dziecka?
Warto zadbać o różnorodność posiłków. Talerz pełen kolorów dzięki owocom i warzywom jest atrakcyjny, dlatego warto je dodawać do każdego posiłku. Dobrze pobawić się jedzeniem próbując nowych smaków i przy okazji zaangażować naszą pociechę w proces przygotowań. Na przykład cukinia – pokrojona w kostkę, talarki do surówki, placuszki z cukinii czy użyta do ciasta jako deser ma inny charakter, teksturę i smak. Dla dziecka będzie to zupełnie nowe jedzenie. Burak – upieczony jako warzywne frytki, w barszczu, w sałatce z fetą, w wersji na słodko w czekoladowym brownie. Przykładów jest dużo, ogranicza nas jedynie nasza wyobraźnia. Oprócz formy podania możemy korzystać z gamy przypraw i świeżych ziół wpływając na smak dania.

 

 

mgr Agnieszka Pakulska-Matysiak

Przypominam sobie wykład o uczonym, który codziennie zapisywał, jak i co mówił jego syn. W jaki sposób Pani śledzi rozwój mowy u dzieci?
Rozwój mowy obserwuję jedynie u dzieci, które mają z tym problem. Są to nieliczne przypadki, którymi teraz się opiekuję. Staram się przekazać informację rodzicom jak mają pracować z dzieckiem, aby mowa ruszyła. Jeżeli nie ma odpowiednich wyników kieruję rodziców na klasyczną terapię do logopedy. W obecnej chwili nie prowadzę gabinetu psychologiczno-logopedycznego i udzielam porady jedynie znajomym, którzy mają problem z rozwojem dzieci.

Czy istnieją sposoby, które mogą pomóc uchronić dziecko przed wadami wymowy?
Jest to odpowiedni sposób rozmawiania z dziećmi. Należy zawsze pamiętać, na jakim etapie rozwojowym dziecko się znajduje, dostosować swoją mowę. Być prawidłowym wzorcem, wymawiać bardzo dokładnie i trochę wolniej niż mówimy potocznie. Nie spieszczać całej mowy. Jeżeli nie ma problemów ze słuchem czy nieprawidłowości w budowie narządu artykulacyjnego, a rozwój emocjonalny przebiega prawidłowo – wszystko powinno być w porządku.

 

 

dr Małgorzata Gut

Pokolenie rodziców przywykło do narzekania na to, że potomstwo spędza czas, grając przed komputerem. W jaki sposób gry mogą wpłynąć na rozwój umiejętności matematycznych u dzieci?
Wyniki wielu badań wskazują na niezaprzeczalne korzyści wynikające z komputerowo wspieranych metod trenowania umiejętności matematycznych. Tego rodzaju metody rozwijania umiejętności związanych z przetwarzaniem liczb zyskują na popularności nie tylko dlatego, że pozwalają rozwijać zdolności posługiwania się liczbami u dzieci, które z matematyką nie mają większych problemów, ale przede wszystkim dlatego, że gry takie pozwalają pokonać deficyty obserwowane u dzieci, które cierpią na tzw. dyskalkulię rozwojową. Jest to zaburzenie związane z trudnościami w zakresie bardzo podstawowych kompetencji matematycznych. Dzieci grające w komputerowe gry matematyczne po odbyciu treningu lepiej operują tzw. umysłową osią liczbową (a to przekłada się na późniejsze umiejętności arytmetyczne) oraz sprawniej dodają czy odejmują. Trening z użyciem takiej gry wywołuje też korzystne zmiany w organizacji funkcjonalnej mózgu.

Jaki rodzaj gier najskuteczniej działa na poprawę takich umiejętności?
Badania dowodzą, że najkorzystniejsze oddziaływanie dotyczy gier, w których wykorzystuje się zaangażowanie ruchu, np. poprzez zastosowanie w grze kontroli za pomocą czujnika Kinect lub wykorzystanie mat tanecznych. Dotyczy to szczególnie gier, w których chodzi o skojarzenie ruchu w stronę lewą/prawą z liczbami niskimi/wysokimi. Połączenie procesów poznawczych związanych z przetwarzaniem liczb z ruchem daje spektakularne rezultaty, co sugeruje, że procesy umysłowe są wspierane ruchem.

 


mgr Katarzyna Sikorska, mgr Ewa Galus-Raczyńska – Fundacja Światło Dla Życia

Jak wyglądają zajęcia indywidualne z pacjentami chorującymi na anoreksję?
Praca psychodietetyka z pacjentem/sesje indywidualne to przede wszystkim:

  • Regularne monitorowanie masy ciała, zmierzające do przyrostu masy 0.25-1.0 kg/tydzień (pomiary 1-2 razy w tygodniu).
  • Edukacja pod kątem wahania masy ciała w ciągu dnia.
  • Edukacja żywieniowa ukazująca konsekwencje nadmiernej utraty masy ciała.
  • Kontrola ilości i jakości wypijanych płynów.
  • Praca z pacjentem nad pozytywnym nastawieniem do jedzenia, instruowanie o znaczeniu prawidłowego odżywiania (rola tłuszczów, białek, węglowodanów)

Jeżeli chodzi o zasady leczenia terapeutycznego, to trzeba zaznaczyć, że zaburzenia odżywiania, w tym anoreksja, są niezwykle trudne w leczeniu. Nie istnieje taka forma terapii, która jest skuteczna we wszystkich lub w dużej części przypadków. Dla nas najsłuszniejsze wydaje się holistyczne podejście do pacjenta.

Czy badania wskazują, jakie leczenie jest najskuteczniejsze?
Większą skuteczność ma połączenie kilku form psychoterapii: terapii indywidualnej, terapii rodzinnej (w przypadku adolescentów), farmakoterapii, odpowiednio dobranej diety, psychoedukacji. Najważniejszą zasadą leczenia terapeutycznego anoreksji jest towarzyszenie pacjentom w zgłębianiu i doświadczaniu ich wewnętrznych trudności głęboko ukrytych i próba INTEGRACJI pomiędzy ciałem a psychiką. W ośrodku łączymy różne oddziaływania terapeutyczne; leczenie dietetyczne równolegle do leczenia terapeutycznego i w razie potrzeby farmakoterapii. Dużą rolę odgrywa również praca z ciałem w czasie teapii DMT (odkrywanie własnego ciała, akceptowanie go, wsłuchiwanie się w jego sygnały). Najważniejszą kwestią jest monitorowanie stanu zdrowia pacjentek.

W jaki sposób powinni działać rodzina i przyjaciele, aby udzielić wsparcia osobie chorej?
Być z nią w relacji, pytać, jakiego rodzaju wsparcia i w których obszarach oczekuje. Wspólne ustalenia dotyczące przygotowywania i spożywania posiłków – jeśli osoba chora potrzebuje pomocy w tym obszarze. Zaakceptować chorobę bliskiej osoby i proces leczenia, nie obwiniać osoby chorej ani siebie. Nie brać udziału w objawach chorobowych, nazywać je. Osoby bliskie mogą same zasięgać informacji na temat choroby, aby móc lepiej zrozumieć osobę chorą. Członkowie rodziny mogą podjąć terapię rodzinną lub indywidualną.